Terug op de luchthaven van Oujda. Iedereen verlangt naar huis.
Dit was geen snoepreisje. De huisvesting, catering en transport waren daarvoor te ondermaats en bij momenten onbestaande.
Toch hebben we het gevoel zinvolle arbeid te hebben geleverd. Mohammed, onze gastheer verwoordt het als volgt: "Deze achteruitgestelde gebieden zijn broeinesten voor fundamentalisme. Door internationale festivals te organiseren
openen we de ogen van de mensen, brengen we berbers en arabieren samen. Het samen genieten van muziek, dans, theater creëert verdraagzaamheid."
Waarom hebben wij in het Westen het er soms zo moeilijk mee om dit te geloven?
Mohammed organiseert deze festivals over heel Marokko, zonder overheidssteun. Die verleent liever haar steun aan de grote gerenommeerde festivals in Marrakech, Fez of Cassablanca waar we als koningen ontvangen zouden worden.
Ons hotel zou liggen in een tuin waarin de oleander en jasmijn geurde.
twee mannen met grote snorren en een tulband openden de grote mahoniehouten poort.
Op de binnenkoer een marmeren leeuw die water spoot op de mozaïeken vloer.
Toen enkele dames ons naar de hammam begeleidden zijn we in slaap gevallen.
In Brussel wakker geworden met in ieder geval ons avontuur op zak.

Marc Bryssinck

 

This must be the day. We beslissen om een uitstap te doen naar Berkane, een nabijgelegen stadje waar we postkaartjes en souvenirs willen kopen.
We hoopten op de souks waar ambachten verzameld zijn maar het wordt een bazaar met verdiepingen, zeg maar het plaatselijke shoppingcomplex.
Even later zitten we op een terras en ook hier geniet iedereen van eens andere garçons, een sandwich met kip, een ander straatbeeld.
Snel echter keren we terug want er wacht ons nog een fantastische show Fantasia die we absoluut niet mogen missen. Paarden gaan met hoge snelheid richting publiek, ruiters schieten met geweren in de lucht en wisselen van wapens, schouder aan schouder en in volle vaart stoppen zij op nog geen halve meter van de eerste rij.
Die eerste rij dat zijn wij, de Europese genodigden.
Enfin, zo had het moeten zijn. De performers waren het kruit vergeten dus ging de hele show niet door, een zoveelste staaltje van de nonchalance waarmee men de dingen aanpakt.
Met veel zorg bereiden we onszelf voor op onze voorstelling.
Er is al veel belangstelling voor onze soundcheck en het publiek heeft er zin in.
We spelen g-l-o-r-i-a van Them maar dan met f-a-t-i-m-a.
De reactie is spontaan en direct.
Rechts op het plein de typische vrouwelijke keelgeluiden, links op het plein de mannen die de maat klappen.
Hier hebben we naar uitgekeken, dit is de reden van ons verblijf, dit is de moment waarin we ons allen zullen smijten.
We beginnen met hoge energie, eerst tussen het publiek dan op het podium. We roepen tegen de wind in, onze Franse teksten waaien alle kanten uit.
We struikelen als clowns op onze bek. We kussen op scène. We springen als dwazen rond en lukken er nog net in om het portret van de koning niet mee in onze valpartijen te sleuren.
Op het einde volgt een stormachtig applaus. Er staan nu een 2000 à 3000 mensen te applaudisseren. We zweven als rockgoden tussen de nadars die mannen en vrouwen gescheiden houden. Iedereen heeft het gevoel dat we eruit gehaald hebben wat mogelijk was. Jammer genoeg moeten we ons al snel concentreren op het inladen en gereedmaken voor het nachtelijk vertrek.

Marc Bryssinck